Strefa taty cz.9 - „Cena szczęścia, czyli studnia bez dna”


Dziś będzie bardzo przyziemnie. Tak, że już chyba bardziej być nie może.
Wszyscy doskonale zdają sobie sprawę, jaką rolę odgrywają w naszym życiu pieniądze. Podobno „szczęścia nie dają”…podobno. Jak w takim razie ma się czuć taki rodzic jak ja np., który musi wcześniej 10 razy pomyśleć, przekalkulować, przetrawić, a potem jeszcze raz przeżuć zanim zdecyduje się sprawić swojemu dziecko jakiś „nadprogramowy” prezent/niespodziankę? Z pewnością daleko mi wtedy do uczucia określanego jako szczęście.



Dla jasności: nie należę do dusigroszów, nie mam „węża w kieszeni”. Życia wystawnego również w domu nie prowadzimy. Ot zwykła, przeciętna rodzinka 2+1 pełna miłości i otwarta na innych. Jesteśmy ze sobą szczęśliwi w sferze emocjonalnej, duchowej. Schody pojawiają się dopiero, gdy przychodzi nam zmierzyć się z otaczającą rzeczywistością i światem, który na każdym kroku woła: „daj, daj, kup, kup”. My – dorośli wiemy na ile nas stać i potrafimy się raczej kontrolować. Wiadomo: rachunki opłacić trzeba, zjeść, ubrać się, zadbać o higienę też wypada (choć patrząc na niektóre osoby mam co do tego wątpliwości). Pozostaje zatem obszar, który daje nam najwięcej uciechy, czyli…cała reszta (pod warunkiem, że po powyższych zobowiązaniach zostały nam jeszcze jakiekolwiek środki na ten cel).


Zawsze powtarzam, że wszystkiego mieć nie można i trzeba się cieszyć z tego co się ma. No więc się cieszę. Wszak od czasu do czasu uprzyjemniamy sobie życie „nadprogramowym luksusem” typu książka, płyta, czy jakaś słodka bomba kaloryczna. Daleko nam do efektu „glonojada”, czyli przyklejenia swojej zaślinionej facjaty do szyby wystawowej. Jednocześnie jednak odczuwam złość, że nie możemy z żoną dać więcej córce oraz sobie. Zwłaszcza, gdy po raz setny przychodzi nam odmawiać jej niejednokrotnie banalnych rzeczy. Duży wpływ ma na to otoczenie i rówieśnicy naszej przedszkolaczki. „Bo inni TO mają, a ja nie”, „Też chcę iść na basen, plac zabaw, do kina, gdyż wszyscy tam chodzą”. Brzmi znajomo, co nie?
Niestety, nawet wtedy, gdy z wyrzutami sumienia zaciskamy pasa i od kręcenia głową boli nas już szyja, to na koniec miesiąca stan konta i tak bliski jest wyczerpaniu. Kiepska praca ktoś powie? Wcale, że nie – odpowiem.
Na ogół jest tak, że jeśli zdecydujemy się na „coś” to z czegoś innego zmuszeni jesteśmy zrezygnować. Pokój córki, a raczej jego metamorfoza zamiast wypadu weekendowego. Ktoś powie może, że przecież wyjazd to nie tylko odpoczynek i zwiedzanie. To również wspomnienia na długie lata. Ja mówię jednak : „pokój będzie cieszył córkę również przez kilka lat, a potrzebowała tego”.

W przedszkolu córki organizowany jest właśnie wyjazd w góry. Namawiali nas zewsząd żebyśmy pojechali. Załatwili tańsze noclegi, dodatkowy transport. Nawet wahałem się przez chwilę, ale w końcu odmówiliśmy. W przeciwnym razie odczuwalibyśmy skutki tej decyzji przez kilka kolejnych miesięcy (nie mam tu na myśli obolałych nóg i spalonej od słońca skóry). Czy jest mi żal? Pewnie, że tak. Czy chciałbym pojechać i spędzić długi weekend w słonecznym górskim klimacie? Zdecydowanie! Czy chciałbym dać mojej córce i żonie wszystko to, o czym tylko zamarzą? Pewnie, że… nie! Próbowałem wyobrazić się w sytuacji, gdyby nie ograniczałyby mnie w ogóle względy finansowe. Doszedłem do wniosku, że tacy ludzie są prawdziwie nieszczęśliwi. Oni bowiem nie mają marzeń, gdyż wszystkie spełniają przysłowiowym „pstryknięciem palca” (i szeleszczącym plikiem banknotów). Ja  i moja rodzina (a także wiele nam podobnych) marzymy, dzięki czemu mamy paliwo/energię do dalszych działań. A gdy w końcu udaje nam się spełnić którąś z „zachcianek”, to wówczas widać szczerą, nieopisaną radość oraz iskierkę w naszych oczach. Wtedy wiemy, że warto było się starać.
Aż chciałoby się więcej.
Tylko skąd wziąć na to środki?
Och, życie...
:)

25 komentarzy :

  1. Pięknie napisany tekst...mając wszystko człowiek nie cieszy się aż tak z tego co osiągnie...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękujemy :) czasem trudno cieszyc się drobnostkami, ale bez radości z tych małych rzeczy byłoby smutno ;)

      Usuń
    2. Ciesząc się z małych rzeczy mamy więcej powodów do radości :)

      Usuń
  2. Bardzo fajnie napisane Tato :). Zgadzam się że życie bez marzeń jest ubogie.

    OdpowiedzUsuń
  3. Pieknie jest marzyc- a juz spelnienie marzen to ekstaza :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oby jak najwięcej marzeń się spełniało :)

      Usuń
  4. TATO - napisane cudownie. Ten post tak pięknie wyraża uczucia - odczucia :) Właściwie zgadzam się chyba ze wszystkim :)) Marzyć trzeba, pewnie :-) Ja kiedyś o tym myślałam i stwierdzam, że ja nie chciałabym mieć wszystkiego. Znam ludzi, którzy mają i faktycznie - szczęśliwi nie są. Ale znam też takich, którzy mają i są bo umieją wypośrodkować.
    Mamy bardzo podobne podejście do życia, nie można mieć wszytskiego, trzeba sie cieszyć z tego co się ma, choć wierzę i wiem jak czasem ciężko się odmawia ;)
    pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oj tak, to odmawianie to koszmar! Z tym wypośrodkowaniem trudno, ale cieszyć się trzeba :)

      Usuń
  5. Dziękuję. Bardzo mi miło, że post się spodobał ;)

    OdpowiedzUsuń
  6. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
  7. Podsumować by to można jednym słowem: życie... Mam podobną sytuację...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. taaaak.....życie ;) życie standardowej rodzinki , nic ponad normę :)

      Usuń
  8. Mamy bardzo podobną sytuację. Na życie starcza ale każdą ponad programowa złotówkę trzeba oglądać dwa razy przed wydaniem. Przykre jest takie życie, życie pełne wyrzeczeń.

    OdpowiedzUsuń
  9. Niby pieniądze szczęścia nie dają, ale bardzo ciężko byłoby bez nich. No co tu kryć, żyć się nie da bez nich. A kiedy już są, to bardzo do siebie przyzwyczajają i trudno sobie później wyobrazić życie jak za czasów, kiedy było ich mniej. Ja miałabym z tym teraz ogromny problem.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Pewnie masz rację, że człowiek się przyzwyczaja do dobrego :) Tego dobrego życzę ci jak najwięcej :)

      Usuń
  10. Wzdycham teraz głęboko i bardzo utożsamiam się z tekstem oraz podpisuję pod nim obiema rękami! Mimo wszystko ja również nie chciałabym żyć bez ograniczeń bo także uważam, że byłoby to smutne życie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak jest :) Życie nielimitowane w końcu się znudzi każdemu :)

      Usuń
  11. Racja, ja twierdzę że najlepiej poczekać na spełnienie swoich.marzeń...my co roku jeździliśmy w góry ale w końcu udało mi się uzbierać na morze i były to niezapomniane chwile, ale ile sobie musiałam odmówić to moje, ale warto było...dzieci też mają wszystko ale w odpowiednim Czasie gdy tylko uzbieram i stać nas na to, lub sami ubierają wtedy mają szacunek do tych rzeczy...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Domyślam się więc , że albo mieszkasz na południu albo masz tam rodzinę - fajnie :) Tak, dzieci bardziej szanują pieniądze jak sami na coś uzbierają!

      Usuń
  12. Marz rację to co przychodzi nam lekko nie daje tak wielkiej satysfakcji jak to na co musimy pracować latami.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Owszem :) szkoda tylko, że czasem to trwa zbyt długo a czasem nie doczekamy się wcale :(

      Usuń
  13. Kasa na zdjęciu identyczna, jaką kiedyś sama posiadałam :) Pieniądze w rodzinie zawsze jest na co wydawać, a dzieci posiadają nawet więcej potrzeb finansowych od dorosłych, ale nie ma co narzekać, takie życie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziecko potrzebuje chociażby dlatego, że wciąż rośnie :)

      Usuń

Za wszelkie komentarze serdecznie dziękuję! Zwłaszcza za te miłe i podbudowujące, ale za te krytyczne też, bo jak inaczej się czegoś nauczyć? :)

Zwykłej Matki Wzloty i Upadki © 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone. Szablon stworzony z przez Blokotka