Dzień wycięty z życiorysu i mąż, którego doceniam

Miał być post o "odnowie" na wiosnę. Takiej typowej - kobiecej odnowie. No wiecie: masaże, maseczki, nowy kolor włosów, nowa fryzura, robienie paznokci i takie tam typowo babskie pomysły. Jednak atak migreny pozbawił mnie chęci i natchnienia. Chciałam się dobrze przygotować do tematu, ale przy takim bólu nie da sie nic sensownego sklecić. A nie o to przecież chodzi, żeby pisać bez ładu i składu!
Nic straconego drogie mamy - KOBIETY! Post o tym jak zadbać o siebie przed nadejściem wiosny będzie niebawem :) W końcu temat nie zając - nie ucieknie, a jak wspomniałam chcę się do niego dobrze przygotować!
Wczorajsza niedziela była dla mnie dniem straconym. Wyciętym z życiorysu. Wszystko przez migrenę. Ból to straszny i nikomu go nie życzę. Nie pomaga dosłownie NIC (przynajmniej na mnie niewiele działa!). Wierzcie mi - próbowałam wielu rzeczy.
Muszę się jednak do czegoś przyznać: mam męża, którego można mi pozazdrościć! Żeby nie było za słodko od razu muszę zaznaczyć, że nie jest to chodzący ideał. Takich przecież nie ma! Nie w tym jednak rzecz. Ważne, by kochać kogoś takiego jakim jest, nie próbować go zmienić (no może odrobinkę ułożyć "po swojemu"). Wiem, że za mało mu o tym mówię, że sama wymagam komplementów i traktowania niekiedy mojej osoby po królewsku, a za rzadko go doceniam! Teraz to pewnie przeczyta i obrośnie w piórka :)
Przez lata patrzyłam na starsze pokolenia, w których kobiety wręcz "nadskakiwały" swoim mężom. Wracał mężuś z pracy, mył ręce, zakładał kapcie i czekał. Żona w trybie natychmiastowym nakładała obiad na talerz (broń Boże żeby musiał dłużej niż 5 minut czekać!) i "warowała" aż skończy, by od razu pozmywać naczynia. Zawsze wszystko na czas, wszystko przygotowane według zachcianek "Pana domu". Obserwując swoją babcię, czy nawet mamę, obiecywałam sobie już jako nastolatka, że w moim domu będzie istniało równouprawnienie. Szacunek i wzajemna pomoc. Czy będzie to przechwalanie się jeśli przyznam, że mi się udało?
TAK! W moim domu jest równość: w obowiązkach domowych i opiece nad córką. Mąż nigdy nie robił mi wyrzutów z racji tego, że zostałam z córką w domu przez kilka lat, a on sam nas utrzymuje. Do dziś wstaje w nocy, gdy córka się przebudzi i we wszystkim mi pomaga!
Nie wykorzystuję tego jednak. Przecież nie o to chodziło, by role się odwróciły. Obiad zawsze ma przygotowany. Rzeczy wyprane i wyprasowane. Śniadanko do pracy też czasem mężusiowi uszykuję, a co!
Jednakże swoje obowiązki ma: do odkurzacza zaganiać go nie muszę, namawiać by pobawił się z córką też nie (choć Iza żyć tacie wręcz nie daję!). Śmieci wyniesie bez mrugnięcia okiem, a i o zakupy się zatroszczy. 
Oj, dobrze ja mam z tym moim mężczyzną! Nie mówię mu tego za często, ale mam nadzieję, że on dobrze o tym wie, iż doceniam jego wysiłek i starania. Tak jak wczoraj, kiedy to poległam w walce z migreną i przykleiłam się do kanapy prawie na cały dzień. Nie dość, że ogarnął dom i córkę to jeszcze na przytulaska mogłam liczyć :) Kocham cię mój mężu drogi!
Życzę każdej kobiecie, by w chwili słabości lub przy gorszym dniu, miała mężczyznę, na którego w pełni może liczyć :)


18 komentarzy :

  1. życzę wam wielu szczęśliwych lat :) dobrze jest mieć takiego chłopa w domu! :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Jak już się chwalimy to ja też :-) Trzy dni w łóżku spędzone a mąż jak gosposia po domu latał i o wszystko dbał :-) Dobrze z nimi mamy to fakt! A jeszcze lepiej, że się dogadują ze sobą, bo czasem przynajmniej do kina maja się z kim wyrwać na "męskie" kino :-) Też im się należy! Oscar za całokształt :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Święte słowa : świetnie, że się dogadują!!!

      Usuń
  3. U nas jest dokładnie tak samo i to samo mogę powiedzieć o swoim mężu :))) Bardzo współczuję bólu migrenowego, moja szwagierka miewa, to czasem po 3 dni pod rząd leży bez życia i też nic nie pomaga. Niestety nawet trafiła do szpitala pewnym razem :(
    Zdrowia tak w ogóle :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oj migreny męczą mnie ok dwóch trzech dni, ale na szczęście szpital czy choćby wymioty lub zastrzyki mnie omijają i OBY tak zostało, sam ból jest wystarczająco nieznośny :(

      Usuń
  4. Mój też pomaga ale tylko wtedy, gdy go do tego zagonie. On mówi tak.. Zmywać nie lubię, gotować nie umiem, uśpic córki nie umiem, a na resztę nie mam siły. I tak właśnie wygląda nasze małżeństwo.
    Naslonecznej.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dobrze, że chociaż pomoże jak go zagonisz :) Mój tez nie gotuje - bo nie umie :)

      Usuń
  5. Ja w sumie na swojego narzeczonego narzekać też nie mogę... jest dobrym tatą, bardzo angażuje się w wychowywanie itd a i w domu sporo robi... Tyle że obecnie jest z nami średnio tydzień w miesiącu...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Najważniejsze, że jest!!!! A o byciu dobrym tata planuję inny pościk :)

      Usuń
  6. Ja na swojego męża też nie mogę narzekać. Najważniejsze w związku to wspierać się w najgorszych chwilach :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dokładnie! Wsparcie to podstawa - wtedy każdy problem dzieli się na dwoje i łatwiej go ogarnąć :)

      Usuń
  7. Dobrze jest miec partnera, meza, przyjaciela- na dobre i na zle...
    Mam nadzieje, ze juz lepiej i glowa nie boli??

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wiesz myslałam, że już sie przyzwyczaiłam do migren, do tego, że mnie zniewalają (dosłownie) i że trwają 3 a nawet 4 dni.....ale jednak nie :( do takiego bólu nie da się przyzwyczaić :((((

      Usuń
  8. Dołączam do grona mężatek nie narzekających na swoją drugą połówkę. Ale nie zawsze było kolorowo. Dopóki nie zrozumiałam, że zmienić mogę się tylko ja i donikąd prowadzi ustawianie wszystkich wokoło. *zuza

    OdpowiedzUsuń
  9. No to serdecznie gratulujemy męża. U nas na Tatę też narzekać nie można :).

    OdpowiedzUsuń
  10. Współczuję migren. Na szczęście nie znam tego bólu. I gratuluję wyboru- myślę, że nasze pokolenie jest już zupełnie inne, wyciągnęłyśmy wnioski z błędów naszych mam i babek. Choć- i dzisiaj zdarzają się takie sytuacje, które znamy z dzieciństwa. Na szczęście- nie mnie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dokładnie, znam kobiety, które nadal "usługują" mężom i sa od nich absolutnie zależne :(

      Usuń

Za wszelkie komentarze serdecznie dziękuję! Zwłaszcza za te miłe i podbudowujące, ale za te krytyczne też, bo jak inaczej się czegoś nauczyć? :)

Zwykłej Matki Wzloty i Upadki © 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone. Szablon stworzony z przez Blokotka